Mina typu S, S-Mine (od niem. Schrapnellmine - mina odłamkowa, to znaczy Springmine - mina wyskakująca) — niemiecka poza przeciwpiechotna należąca do grupy min wyskakujących. Przez wojska lądowe większości aliantów zachodnich nazywana "Podskakująca Betty" (ang. Bouncing Betty), oraz na wskroś Australijczyków również Nowozelandczyków w charakterze "Skaczący Jack" (ang. Jumping Jack)[1]. Zasada działania tej miny polegała na wyrzuceniu jej wobec pomocy ładunku miotającego na wysokość pasa (około jednego metra), tudzież potem eksplozji rozrzucającej horyzontalnie metalowe odłamki.
Mina typu S została opracowana do wnętrza nazistowskich Niemczech wewnątrz latach 30. dodatkowo wykorzystywana była usilnie wskroś wojska hitlerowskie w czasie II wojny światowej. Jej przeznaczeniem było rażenie nieosłoniętych żołnierzy piechoty wewnątrz otwartym terenie. Produkowano dwa wersje min, które oznaczono rokiem rozpoczęcia produkcji danego modelu: SMi-35 plus SMi-44[2]. Obie konstrukcje uprzedni nieco podobne, z tym że późniejsza SMi-44 została znacznie uproszczona wewnątrz porównaniu do pierwowzoru.
Pierwsza poza typu S została wprowadzona do produkcji wewnątrz 1935 roku oraz dołączyła do kluczowych elementów strategii defensywnej Trzeciej Rzeszy. Do momentu zaprzestania produkcji po kapitulacji fryc do wnętrza 1945 roku wyprodukowano więcej niż 1,93 miliona min tego typu[3]. Spowodowały wiele ciężkich ran lub śmierci, spowalniając czyli zatrzymując udoskonalenie wojsk aliantów na pozostające do wnętrza przy kontrolą Niemców terytoria. Ze względu na dużą skuteczność miny typu S była kobieta wielokrotnie kopiowana plus pozostała jedną z w najwyższym stopniu charakterystycznych oraz skutecznych broni II wojny światowej.